terug

home

Delft

Is er in Delft wel een Hema? Ik heb hem nergens gezien. Het was guur weer en ik was mijn handschoenen vergeten.

We hebben twee oude kerken bezichtigd: de Oude en de Nieuwe. De Oude kerk is nog een paar eeuwen ouder dan de Nieuwe, ook al dateert deze laatste al van 1495. Beide zijn Protestants, dus zo goed als leeg.

In de Nieuwe kerk bevindt zich de Koninklijke grafkelder waar de overleden Oranjes liggen begraven. Dat akelige beeld zie ik nog voor me bij de begrafenis van Claus, toen de familie gezamenlijk naar beneden verdween, achter de kist aan. Hun privacy momentje.

Kale kerken deprimeren me. Ik mis versierselen, zoals ik gewend ben in de meeste katholieke kerken. Je bent in een kerk-achtig gebouw, maar ik voel niets. Geen religieuze sfeer. Geen aanbidding of verering van wat dan ook. En dat is nou precies de bedoeling bij de protestanten. Je een beetje op weg helpen is er niet bij. Het Woord moet voldoende zijn. Maar ik wil  graag  verleid worden om te geloven, want dat is al moeilijk genoeg. Dat is de afspraak. Zelfs de gebrandschilderde ramen waren niet bijzonder mooi om naar te kijken. Te nieuw. Bij de ontploffing van het Delfts Kruithuis waren ze namelijk verwoest en pas eeuwen later vernieuwd.

Midden in de leegte van deze kolossale Nieuwe kerk stonden zomaar opeens ergens wat kerkstoeltjes in een halve kring rondom een preekstoel gegroepeerd. Daar werd ik nog verdrietiger van. Alsof dit precies genoeg stoelen waren voor het handjevol mensen dat hier nog wel eens een dienst komt bijwonen.

Het leek bijna een modern kunstwerk, met als thema: “leegloop kerken”.

Ik moest denken aan een beeldengroep die ik afgelopen zomer zag in Zuid Frankrijk, van de Zwitser Erik Dietman, getiteld: “La grande pierre et les amis de Pierre le Grand” (vrij vertaald: “de grote steen en de vrienden van Grote Piet.” In het Frans leuker vanwege de dubbele betekenis van “Pierre”.)

Er was wel een katholieke kerk in Delft die de aandacht stond te trekken. Zo’n Neogotisch gevaarte dat er van buiten niet mooi uit ziet maar een rijk interieur doet vermoeden. Ook al was ik daar niet voor naar Delft gekomen, ik wilde er opeens heel graag naar binnen. Helaas, gesloten. Het huis van God kun je tegenwoordig niet meer vrijelijk naar binnen lopen.

Als het niet zo akelig weer was geweest, had ik graag nog wat langer door het stadje gezworven. Ook had ik zeker een foto genomen van de twee prachtige lantaarnpalen van Delftsblauw die ik tegenkwam. Was er nou maar een Hema geweest waar ik tenminste mijn geliefde handschoenen had kunnen kopen.

Delft, je bent heus mooi. ik kom graag een keer terug, als de Katholieke kerk open is, en de zon  schijnt.

© Newsstream Publications - Utrecht 2011